In occasione del Venerdì Santo ecco un invito alla riflessione in una poesia in logudorese di Forico Sechi: “E deo l’amaia” (E io l’amavo).
Deo, umile mastru ascia,
in dunu iddizzolu tottu sole e umbras de palmizzos, ue vivia a s’operare intentu,
hapo fattu sa rughe.
Benzeini armados.
“Preparanos tres rughes”
– mi hana nadu –
“Chi cras duos ladrones bi appiccamus”
E piana e serra e martedda e piana,
pro totta die a liscios de suore fin’a cando in su chelu
sa prim’istella azzendere s’est bida.
Mi’ s’opera cumprida!
Tres rughes mannas de nibaru ruju,
chi poden rezer pesosos peccados,
cand’hana a fiorire
subra su monte, crasa, piantadas.
Sa zente passat lestra, sun torrende da-e su monte; in rughe los han fissos,
quasi chi cun issos hapana firmu ogni malu operare.
M’acchero a domandare:
“Su ‘e tres chie fit? unu ladrone?”
Sol’unu ‘ezzu imbarat
a si pasare, istraccu, e mi narat:
“A l’ischis chie fit? Su Nazarenu!”
In sa buttega, como, non c’hat risu e non c’hat motu; sa fain’amada in dun’oru che deo istat frundida.
E senza tribagliare, su suore mi curret senza pasu e mi pigat in pettus un’undada de pena e ranzigore.
Passeit unu die
e firmesit, bidendemi a s’impreu
e nesit: “Babbu meu
fit unu mastru ascia che a tie”.
Fit altu, drittu, distintu; gighiat sos pilos brundos, longos e in cara
un’intimu turmentu si l’idiat;
no amaresa, no, ma calchi cosa, calchi cosa chi grae lu rendiat e ispinghiat s’anima a l’amare:
e deo l’amaia.
E como, ahi de me, isco chi deo hapo fattu sa rughe
a ue giaittadu l’hana, crudeles. Mi turmento invanu in undadas de dubbios, e chirco,
astringhende sos chizos, assussegu.

